به راستي چه سخت است خندان نگه داشتن لب ها وقتي دل ميگريد و تظاهر به فرح در اوج غمگيني. چه طاقت فرساست گذران روزها، تنها و بي ياور وقتي به ناچار تظاهر مي كني همه چيز بهترينست! اما ميتواند مرهمي باشد ، اگر بتواني، براي خود بگريي. اگر بگذارند!
دوستداشتن:
نخستین کسی باشید که این را دوست دارد.
This entry was posted on مارس 7, 2008 at 12:00 ب.ظ. and is filed under Uncategorized. شما میتوانید هرگونه پاسخ به این ورودی را از راه خوراک RSS 2.0 دنبال کنید.
شما میتوانید پاسخی بدهید، یا از وبگاه خود دنبالک بگذارید.
مارس 10, 2008 در 4:44 ق.ظ.
سلام
تبریک بخاطر وبلاگ جدید.
متن جالبی بود. حزن انگیز و درعین حال انسان را به فکر فرو می برد بخصوص کلمه ی آخر «اگر بگذارند!» چرا نمی گذارند که حتی برای خودتان هم گریه کنید؟ .
تا بعد خدانگهدار.
مارس 11, 2008 در 2:56 ب.ظ.
احتراما پیرو کامنت ثبت شده توسط حضرتعالی در وبلاگ بنده به استحضار میرساند این آروزیی که از آن یاد کردهاید را به گور خواهید برد.
والسلام
مه 9, 2008 در 11:01 ب.ظ.
آری، خنده ی زورکی سخت است … !